326 papers
Celbiologie is de sleutel tot het begrijpen van het leven zelf, van hoe individuele cellen communiceren tot het ontstaan van complexe ziektes. Deze tak van de wetenschap duikt diep in de mechanismen die onze cellen laten leven, groeien en zich verdedigen. Op Gist.Science maken we deze complexe inzichten toegankelijk voor iedereen, zonder dat je een doctoraat nodig hebt om de essentie te vatten.
Elke nieuwe preprint die verschijnt in de celbiologie-categorie op bioRxiv, wordt door ons team zorgvuldig verwerkt. Wij bieden voor elk artikel zowel een heldere, begrijpelijke samenvatting voor de breedte publiek als een gedetailleerde technische analyse voor experts. Zo blijft de wetenschap transparant en toegankelijk, ongeacht je achtergrond.
Hieronder vind je de meest recente publicaties in dit dynamische vakgebied, direct vanuit bioRxiv en met onze unieke samenvattingen.
Deze studie identificeert het lncRNA IGS38 als een positieve regulator van menselijke rRNA-transcriptie die de promotor-toegankelijkheid verhoogt en UBF stabiliseert door RNA Pol I-factoren en het B-WICH-complex te werven, terwijl ook de onderscheidende heterochromatine-geassocieerde rol van IGS32 wordt opgemerkt.
Deze studie toont aan dat de kleine bruine plandwergsprinkhaan zijn voortplanting en tolerantie voor insecticiden verhoogt door de koolhydraatverdeling in rijst te manipuleren om glucose van gastheerherkomst te verhogen, wat vervolgens de TOR-JH-signaleringsas activeert om de productie van vitellogenine te stimuleren en de expressie van glutathion-S-transferase te upreguleren.
Deze studie introduceert een real-time fluorescente biosensor om chromosomaal uracil-excisie-activiteit in levende cellen te kwantificeren en onthult dat het mitochondriale UNG1-isoform onverwacht bijdraagt aan nucleaire base-excisieherstel, wat de noodzaak benadrukt om bij de ontwikkeling van remmers beide UNG-isoformen in overweging te nemen.
Deze studie toont aan dat een paraloog-specifieke sterol-bindende pocket in iRhom1, geïdentificeerd via cryo-EM, essentieel is voor het stabiliseren van het iRhom1/ADAM17-complex en het reguleren van diens afschilferingsactiviteit, waarmee het mechanisme wordt onderscheiden van dat van iRhom2 en mutaties in dit gebied worden gekoppeld aan hartaandoeningen.
Deze studie toont aan dat componenten van het nucleair poriecomplex, specifiek Nup133, Nup107 en Nup358, essentieel zijn voor de totstandkoming van het kop-staartkoppelingsapparaat in spermatiden door het werven van dynein/dynactine aan het kernmembraan om de initiële hechting van de kern en het centriool te faciliteren.
Deze studie maakt gebruik van fosfoproteomica om DYRK1B te identificeren als een nieuwe kinase-regulator van de dynamiek van processing bodies, en toont aan dat het specifieke componenten zoals DCP1A en 4E-T fosforyleert om de abundantie en assemblage van deze mRNA-granulen te controleren.
Deze studie toont aan dat de klasse I myosines Myo1e en Myo1f essentieel zijn voor het coördineren van de spatiotemporale overgang van protruderende podosomen naar een contractiele fagocytische ring, waardoor een efficiënte cupsluiting wordt gewaarborgd en een gestagneerde opname of excessieve trogocytose tijdens Fc-receptorgemedieerde fagocytose in macrofagen wordt voorkomen.
Dit artikel introduceert POCA, een verenigd, niet-genetisch fotosensibilisatorplatform dat standaard immunofluorescentie- en in situ-hybridisatiewerkstromen benut om ruimtelijk opgeloste proximiteitslabeling van nabije proteomen mogelijk te maken voor diverse eiwit-, RNA- en DNA-doelen binnen gefixeerde cellen.
Deze studie toont aan dat de hydrolase-activiteit van ABHD2 niet vereist is voor progesteron-geïnduceerde, CatSper-gemedieerde calciuminstroom of hypergeactiveerde motiliteit in menselijke spermatozoa, wat de eerder voorgestelde werkingsmechanisme van progesteron in twijfel trekt.
Deze studie onthult dat het centriculum, een uit het endoplasmatisch reticulum afgeleid membraanreticulum dat de centrosomen van *C. elegans* omringt, fungeert als een dynamische microtubulusfilter die de extensie en stabiliteit van microtubuli reguleert via fysieke botsingen, waardoor het de architectuur van de centrosoom en de concentratie van oplosbaar tubuline beïnvloedt.